Extra
Voor altijd en eeuwig 18
- "Maxime, tante greet komt vanavond langs"
-"Ja? En komt Tim ook mee?"
De fonkelende ogen van mijn 7-jarig zoontje kunnen boekdelen spreken. Hem een week geleden moeten vertellen dat hij nooit meer met Tim zou kunnen spelen, brak mijn - en zijn kleine - hart.
Tim, nu voor altijd en eeuwig 18, had iets met kinderen. Hij kon zich moeiteloos verplaatsen in de fantasie-wereld van jong en lawaaierig grut. Meer nog , als hij erbij was deden ze er steevast nog een schepje bovenop. Op een leeftijd waarop je normaal gezien graag bezig bent met je maten, foefelen met toffe grieten, met je mobistar belkrediet en hoe je in ’s hemelsnaam weer naar die fuif geraakt in afwachting van je rijbewijs, was Tim daarnaast vaak ook zelf nog graag een kind.Rollend over het tapijt, dollend met minstens 2 van de kleine neefjes of nichtjes vastgeklampt aan zijn zeer grijpbare lijf. Een levensgrote teddybeer, dat was Tim.
Of op ons terras met een plastic balletje dribbelend naar een al even plastieken basketring, zwevend over het hoofd van een letterlijk en figuurlijk erg naar hem opkijkende kleuter, alsof de laatste minuut in de alles beslissende play-off match was aangebroken. Want spelen was voor Tim namelijk bittere ernst.
Ik zou liegen als ik zeg dat ik er af en toe niet eens het mijne van heb gedacht, Maar vandaag, hier en nu, zie ik er enkel nog de pure en onversneden schoonheid van in. Verdorie Tim, jij altijd lachende lombeekse loebas, jij drommelse dagjesplukker. Het leven leek wel één lange speeltijd voor jou, hoe hard we met zijn allen vaak probeerden je van het tegendeel te overtuigen.
Achteraf beschouwd een zegen dat we daar nooit zijn in geslaagd...